Η έκδοση αυτή αποτελεί μία συλλογή ομιλιών και άρθρων του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου, αρχιμανδρίτου Εφραίμ, που είχαν γίνει για τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1897-1959) πριν την αγιοκατάταξή του και δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς σε συλλογικούς τόμους και περιοδικά. Ο Άγιος Ιωσήφ έχοντας αποκτήσει βαθιά συνείδηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι ένα πρόσκαιρο δημιούργημα, είναι προσκεκλημένος για την αιωνιότητα, πόθησε και κοπίασε σκληρά για την απόκτησή της. Ο άνθρωπος, που περικλείει ένα ανεξάντλητο μυστήριο με αιώνιες διαστάσεις, καταξιώνεται στην ένωσή του με τον Θεό, στην εμπειρική γνώση του Θεού. Αυτήν την γνώση ο μεγάλος ησυχαστής Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, του οποίου τα έργα ο μακάριος Γέροντας Ιωσήφ είχε ως το προσφιλέστατό του εγκόλπιο, ονομάζει ως «αίσθησιν ζωής αθανάτου». Η γνώση του Θεού δεν είναι διανοητική, αλλά η εν αισθήσει κοινωνία με τον Θεό διά της Χάριτός Του.
